دیوان شمس - رباعیات

این اشعار، تصویری از عشقِ عمیق و شورانگیز عاشق است که به مرتبه‌ای از شدت رسیده که از توانِ موجوداتِ اساطیری و حتی دیوانگانِ شهیر نیز فراتر می‌رود. شاعر در این ابیات، عشقی را توصیف می‌کند که سنگین‌تر از آن است که جهانِ هستی و یا حتی نمادهایِ کهنِ تحملِ رنج بتوانند آن را تاب بیاورند.

در نگاه شاعر، این بارِ سنگینِ عشق، نه یک رنجِ جان‌کاهِ بیرونی، بلکه عینِ حیاتِ اوست. او با منطقی عارفانه، بارِ دشوارِ عاشقی را بر دوش می‌گیرد، چرا که آن را با جانِ خویش یکی می‌داند و گریز از آن را به معنایِ گریز از هستیِ خود می‌شمارد.