دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۷۳۴
مولوی
سودای ترا بهانه ای بس باشد
مستان ترا ترانه ای بس باشد
در کشتن ما چه میزنی تیغ جفا
ما را سر تازیانه ای بس باشد