دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۷۳۲
مولوی
سرهای درختان گل تر میچینند
و اندر دل خود کان گهر می بینند
چون بر سر پایند که با بی برگی
نومید نگردند و ز پا می شینند