دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۷۲۵
مولوی
زلفت چو بر آن لعل شکرخای زند
در بردن جان بندگان رای زند
دست خوش خویش را کس از دست دهد؟
افتادهٔ خویش را کسی پای زند؟