دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۷۲۲
مولوی
زان آب که چرخ از آن بسر می گردد
استارهٔ جانم چو قمر می گردد
بحریست محیط و در وی این خلق مقیم
تا کیست کز این بحر گهر میگردد