دیوان شمس - رباعیات

این ابیات بر این حقیقتِ مسلم تأکید می‌ورزند که جهان و گردشِ روزگار، ثبت‌کننده و پاسدارِ کارهای نیک است. شاعر مخاطب را به انجامِ خیر فرا می‌خواند، چرا که نیکی‌کردن، تنها توشه‌ای است که از بندِ زمان و زوال رهایی می‌یابد و نامِ نیکِ انسان را در یادها جاودان می‌سازد.

در پیوند با ناپایداریِ دنیا، این سروده‌ها یادآورِ این نکته‌اند که ثروت و دارایی، هم‌چون امانتی است که دستِ هیچ‌کس به آن نمی‌رسد و همگان در هنگامِ کوچ از این جهان، ناچار به رها کردنِ آن هستند. بنابراین، خردمند کسی است که به جای دلبستگی به مالِ فانی، بر انجامِ کردارِ نیک تمرکز کند، چه آن‌که تنها نیکی است که پس از مرگ، برای آدمی به یادگار می‌ماند.