دیوان شمس - رباعیات

این ابیات بر اهمیت گذار از نگاه ظاهری به بصیرت قلبی تأکید دارند. شاعر معتقد است تا زمانی که آدمی اسیر توجه به جلوه‌های مادی و ظاهری است، از درک حقایق هستی محروم می‌ماند و تنها با چشم بستن بر دنیای ظاهری است که دریچه دل به روی جهان معنا گشوده می‌شود.

همچنین، رهایی از قید و بندهای خودپسندی و خواسته‌های نفسانی، شرط لازم برای کمال و پذیرش اعمال انسان است. شاعر تصریح می‌کند که خروج از دایره منِ شخصی و خواسته‌های فردی، سبب می‌شود که تمامی امور انسان رنگ و بوی تعالی یابد و شایسته پذیرش گردد.