دیوان شمس - رباعیات

این ابیات تصویری از زیبایی خیره‌کننده و مسحورکننده معشوق را ترسیم می‌کنند که تماشاگران را به حیرت واداشته است. شاعر با بهره‌گیری از مفهوم فلسفی تناسخ، شدت زیبایی محبوب را به گونه‌ای توصیف می‌کند که گویی روح یوسف پیامبر در کالبد او حلول کرده و دوباره به جهان بازگشته است.

فضا، فضایی ستایش‌آمیز و شاعرانه است که در آن عقل و منطق جای خود را به شور و شیدایی می‌دهد. باورمندان به تناسخ، با دیدن این چهره، چنان مبهوت می‌شوند که سوگند می‌خورند این همان یوسف کنعانی است که بار دیگر دل‌ها را مجذوب خود کرده است.