دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۷۰۶
مولوی
دی چشم تو رای سحر مطلق میزد
روی تو ره گنبد از رق میزد
تا داشتی آفتاب در سایهٔ زلف
جان بر صفت ذره معلق میزد