دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۹۸
مولوی
دل را بدهم پند که عمدا نرود
پیش بت شنگ من از آنجا نرود
لب می گزد آن بت که کجا افتادی
او کیست که باشد که رود یا نرود