دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۹۰
مولوی
دشنام که از لب تو مهوش باشد
چون لعل بود که اصلش آتش باشد
بر گوی که دشنام تو دلکش باشد
هر باد که بر گل گذرد خوش باشد