دیوان شمس - رباعیات

این ابیات بیانگر قدرت بی‌کران و دگرگون‌ساز عشقِ معشوق ازلی است که نه‌تنها جانِ عاشق، بلکه تمامِ هستی و افلاک را دستخوشِ تغییری بنیادین می‌کند. شاعر می‌گوید که عشق، نیرویی است که نظمِ مادیِ جهان را برهم می‌زند و آن را از قیدِ دوگانگی‌ها می‌رهاند.

مضمونِ کلی، عبور از جهانِ ماده و پیوستن به عالمِ معناست؛ جایی که در آن، مفاهیمی چون بالا و پایین رنگ می‌بازند و روح در سایه‌ی عشق، به کمال و والاییِ مطلق می‌رسد.