دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۵۴
مولوی
خوش عادت خوش خو که محمد دارد
ما را شب تیره بینوا نگذارد
بنوازد آن رباب را تا به سحر
ور خواب آید گلوش را بفشارد