دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۴۵
مولوی
حاشا که دل از عشق جهانرا نگرد
خود چیست بجز عشق که آنرا نگرد
بیزار شوم ز چشم در روز اجل
گر عشق رها کند که جانرا نگرد