دیوان شمس - رباعیات

این دو بیت، حکایتِ همیشگیِ تقابل میانِ عقلِ مصلحت‌اندیش و دلِ بی‌قرار است. در بیت نخست، راوی از زبانِ عقل سخن می‌گوید که به دلیلِ یأس از وصال، پیشنهادِ بریدن از عشق و پایان دادن به این رنجِ بیهوده را می‌دهد. این پیشنهاد برخاسته از منطقی است که تنها به دنبالِ رهایی از دردهایِ بی‌پایان است.

در بیتِ دوم، دل که حاکمِ مطلقِ قلمروِ احساس است، این حکمِ عقلانی را با رندی و ناباوری رد می‌کند. خنده‌ی زیرِ لبِ دل، نشان‌دهنده‌ی آن است که عشق، منطق‌بردار نیست و نمی‌توان با فرمانِ عقل، دل را به فراموشی واداشت؛ بنابراین دل با تواضعی آمیخته به تمسخر، محال بودنِ ترکِ عشق را به رخِ عقل می‌کشد.