دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۳۱
مولوی
چشم تو هزار سحر مطلق دارد
هر گوشه هزار جان معلق دارد
زلفت کفر است و دین رخ چون قمرست
از کفر نگر که دین چه رونق دارد