دیوان شمس - رباعیات

این ابیات هشداری است بیدارگرانه درباره‌ی مسیر زندگی و خطراتی که انسانِ بی‌تجربه را تهدید می‌کند. شاعر با نگاهی عبرت‌آمیز، بر این باور است که اعتمادِ نابه‌جا به فریبکاران، چنان چشمان خرد انسان را می‌پوشاند که دشمنِ نابودکننده‌ی خویش را به جای محبوب و همه‌چیزِ خود برمی‌گزیند.

درونمایه‌ی اصلی این قطعه، نکوهشِ ساده‌لوحی و غفلت است. شاعر مخاطب را از پیمودنِ تنها و بی‌محابایِ مسیرِ زندگی باز می‌دارد و بر این نکته تأکید می‌ورزد که شناختِ حقیقت از مجاز، برای دوری از مهلکه‌هایی که جان و ایمان آدمی را به خطر می‌اندازند، ضرورتی اجتناب‌ناپذیر است.