دیوان شمس - رباعیات

تا زمانی که تو خودت دستِ یاری به سویم دراز نکنی، دلِ من راهش را به سوی معشوق پیدا نمی‌کند؛ همچنین تا وقتی انسان طعمِ لطفِ پنهان در اندوهِ تو را نچشد، هرگز به مقامِ واقعیِ درکِ درد و هم‌دلی نمی‌رسد.

هر پدیده‌ای که در عالم بیش از حدِ معمول شود، ارزش و اعتبارش را نزدِ آدمیان از دست می‌دهد و بی‌اهمیت می‌شود؛ غمِ تو نیز در جانِ من به اندازه‌ای زیاد شد که دیگر آن سنگینی و تلخیِ سابق را ندارد و برایم بی‌اثر و ناچیز شده است.