دیوان شمس - رباعیات

این ابیات با تکیه بر پارادوکسِ عشق، فضایی را ترسیم می‌کنند که در آن رنج و اندوهِ برخاسته از عشق، نه تنها عامل فرسایش نیست، بلکه مایه‌ی حیات و جوانی است. شاعر در این فضای دوگانه، میانِ دردهای فرساینده‌ی دنیوی و دردِ جان‌بخشِ عشق تمایز قائل می‌شود.

مفهوم کلی حاکی از آن است که جانِ عاشق در گروِ همین رنجِ مقدس است؛ چرا که دوری از این رنج و پناه بردن به غیر، تنها مایه‌ی تباهی و زیانِ روح است. این نگاه، عشقی را به تصویر می‌کشد که در عینِ بیماری و ناتوانی، سرشار از طراوت و تازگی است.