دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۹۰
مولوی
بی بحر صفا گوهر ما سنگ آمد
بی جان جهان جان و جهان تنگ آمد
چون صحبت دوست صیقل جان و دلست
در جان گیرش که رافع زنگ آمد