دیوان شمس - رباعیات

این قطعه، رویکردی عرفانی و توحیدی دارد و مخاطب را به عبودیتِ راستین دعوت می‌کند. شاعر بر این باور است که بحث‌های بیهوده درباره‌ی بندگی یا آزادیِ شخصی، انسان را از حقیقتِ وجودی‌اش دور می‌کند. بندگیِ واقعی، نه در قید بودنِ جسمانی، که در رهایی از اراده‌ی شخصی و سپردنِ جان و خواسته به دستِ پروردگار است.

در نگاه شاعر، هر آنچه ما داریم، از جمله توانِ عمل و خواستن، عطایِ الهی است؛ پس شایسته نیست که در برابرِ آنکه هستی‌بخشِ ماست، بر خواسته‌هایِ خود اصرار ورزیم. غایتِ این کلام، دعوت به تسلیمِ عاشقانه و رهایی از بندِ «خودخواهی» است تا انسان در پیِ اراده‌ی حق حرکت کند.