دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۵۲
مولوی
ای دل این ره به قیل و قالت ندهند
جز بر در نیستی وصالت ندهند
وانگاه در آن هوا که مرغان ویند
تا با پر و بالی پر و بالت ندهند