دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۳۷
مولوی
اندر رمضان خاک تو زر میگردد
چون سنگ که سرمهٔ بصر میگردد
آن لقمه که خورده ای قذر میگردد
وان صبر که کرده ای نظر میگردد