دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۲۷
مولوی
از نیکی تو طبع بداندیش نماند
نی غصه و نی غم نه کم و بیش نماند
از خیل، جلالت تو عالم بگرفت
تا جمله ملک شدند و درویش نماند