دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۲۴
مولوی
از لشکر صبرم علمی بیش نماند
وز هرچه مرا بود غمی بیش نماند
وین طرفه تر است کز سر عشوه هنوز
دم میدمد و مرا دمی بیش نماند