دیوان شمس - رباعیات

این ابیات با نگاهی عرفانی به نیروی تحول‌بخشی عشق می‌نگرند. شاعر بر این باور است که عشق همچون نیرویی کیمیاگر، نه تنها سردی و جمود را از جان می‌زداید و به آن گرمی و حیات می‌بخشد، بلکه سخت‌ترین و سرکش‌ترین قلوب را نیز در برابر عظمت خود نرم و رام می‌سازد.

در ادامه، شاعر با لحنی ملتمسانه از مخاطب می‌خواهد که بر خطای عاشقان خرده نگیرد؛ چرا که مستی حاصل از بادهٔ عشق، آدمی را از بند قید و بندهای معمولِ اجتماعی و ریاکاری‌های ظاهری رها می‌سازد و او را به مرحله‌ای از بی‌پرواییِ عارفانه می‌رساند که دیگر پروای سرزنش خلق را ندارد.