دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۰۷
مولوی
آن یار که عقلها شکارش میشد
وان یار که کوه بیقرارش میشد
گفتم که سر زلف بریدی گفتا
بسیار سر اندر سر کارش میشد