دیوان شمس - رباعیات

این دو بیت بیانگرِ بیزاریِ عمیق شاعر از دکان‌داری و شهرت‌طلبی‌های ظاهری است که گاهی در نقابِ مریدی و ارادت رخ می‌نماید. شاعر با لحنی صریح، کسانی را که ارزش‌های معنوی را به کالا تبدیل کرده و از جایگاهِ او به عنوان ابزاری برایِ کسبِ اعتبارِ دنیوی و نمایش در بازارِ شهرت استفاده می‌کنند، به سختی نقد می‌کند.

در مقابل، شاعر به شکلی متناقض‌نما و رندانه، کسانی را که او را انکار می‌کنند می‌ستاید؛ چرا که دوری و انکارِ آن‌ها را نشانه‌ای از آزادگی و رهایی از تزویرِ مریدانِ ظاهربین می‌داند که به جای شناخت حقیقت، تنها به دنبالِ بهره‌برداری از نامِ او هستند.