دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۹۲
مولوی
آن کس که از آب و گل نگاری دارد
روزی به وصال او قراری دارد
ای نادره آنکه زاب و گل بیرون شد
کو چون تو غریب شهریاری دارد