دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۹۰
مولوی
آن کس که ترا بیند و خندان نشود
وز حیرت تو گشاده دندان نشود
چندانکه بود هزار چندان نشود
جز کاهگل و کلوخ زندان نشود