دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۸۷
مولوی
آن کان نبات و تنگ شکر نامد
وان آب حیات بحر گوهر نامد
گفتم بروم به عشوه دمها دهمش
چون راست بدیدمش دمم برنامد