دیوان شمس - رباعیات

این ابیات بر این نکته تأکید دارند که اشتغال قلب به زیبایی معشوق حقیقی و حقایق پنهان هستی، انسان را از دلبستگی به قدرت و ثروت‌های دنیوی بی‌نیاز می‌سازد. کسی که با دیده‌ی دل به حقیقت می‌نگرد، دیگر مجذوب جلوه‌های فریبنده‌ی مادی نخواهد شد.

در ادامه، شاعر به لحظه‌ی مرگ اشاره می‌کند؛ زمانی که پرده‌ها کنار می‌رود و انسان درمی‌یابد که اعتماد به چشمان ظاهربین، تنها باعث غفلت از حقیقت شده است. بیزاری از این چشمان در لحظه‌ی اجل، نمادی از پشیمانی روح آگاه از محدودیت‌های مادی است که او را از مشاهده‌ی چهره‌ی معشوق بازداشته است.