دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۶۷
مولوی
آن دل که به شاهد نهان درنگرد
کی جانب ملکت جهان درنگرد
بی زار شود ز چشم در روز اجل
کان روی رها کند به جان درنگرد