دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۶۴
مولوی
آنجا که بهر سخن دل ما گردد
من می دانم که زود رسوا گردد
چندان بکند یاد جمال خوش تو
کر هر نفسش نقش تو پیدا گردد