دیوان شمس - رباعیات

اشعار پیش‌رو به توصیف انسانی می‌پردازند که از منظر شاعر، دچار نوعی بی‌بصیرتی و فقدان قدرت تشخیص است؛ فردی که نمی‌تواند تفاوت‌های بنیادین میان ارزش‌ها و ضد ارزش‌ها، و زیبایی‌ها و زشتی‌ها را درک کند.

شاعر با بیانی انتقادی و رویکردی عاقلانه، این نوع بی‌تفاوتی و یکسان‌انگاریِ امور ناهمگون را نشانه‌ای از نابخردی می‌داند و به مخاطب نهیب می‌زند که دلسوزی و غمخواری برای چنین فردی، بیهوده و ناخردمندانه است.