دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۴۰
مولوی
هر ذره که چون گرسنه بر خوان خداست
گر تا باید خورند اینخوان برپاست
بر خوان ازل گرچه ز خلقان غوغاست
خوردند و خوردند کم نشد خوان برجاست