دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۳۷
مولوی
هرچند فراق پشت امید شکست
هرچند جفا دو دوست آمال ببست
نومید نمیشود دل عاشق مست
مردم برسد بهر چه همت دربست