دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۳۶
مولوی
هرچند شکر لذت جان و جگر است
آن خود دگر است و شکر او دگر است
گفتم که از آن نی شکرم افزون کن
گفتا نه یقین است که آن نی شکر است