دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۳۵
مولوی
هر چند به حلم یار ما جورکش است
لیکن زاری عاشقان نیز خوش است
جان عاشق چون گلستان میخندد
تن میلفرزد چو برگ گوئی تبش است