دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۳۴
مولوی
هر جان که از او دلبر ما شادانست
پیوسته سرش سبز و دلش خندانست
اندازهٔ جان نیست چنان لطف و جمال
آهسته بگوئیم مگر جانانست