دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۲۹
مولوی
نی با تو دمی نشستنم سامانست
نی بیتو دمی زیستنم امکانست
اندیشه در این واقعه سرگردانست
این واقعه نیست درد بیدرمانست