دیوان شمس - رباعیات

این دو بیت، حکایتِ دردمندانه و گلایه‌آمیزِ عاشقی است که در کوره گدازانِ عشق گرفتار آمده و از سوختن و ساختنِ خویش، نشانه‌ها بر جای نهاده است. شاعر با زبانی صریح، از بی‌مهری و کوته‌نظریِ معشوق سخن می‌گوید که رنجِ عمیق و اشک‌های خونینِ او را نه از سرِ صدق و سوزِ دل، بلکه از سرِ ریا و تظاهر می‌پندارد.

درونمایه اصلی این ابیات، تفاوتِ بنیادین در ظرفیتِ عاطفیِ انسان‌هاست. عاشق از اینکه معشوق، بی‌دردی و سردیِ خود را به همه تعمیم می‌دهد و احساساتِ صادقانه او را نادیده می‌گیرد، لب به اعتراض می‌گشاید. این شعر بازتابی از انزوای عاطفیِ عاشق است که در اوجِ صداقت، متهم به دروغگویی می‌شود.