دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۲۳
مولوی
می گرییم زار و یار گوید زرقست
چون زرق بود که دیده در خون غرقست
تو پنداری که هر دلی چون دل تست
نی نی صنما میان دلها فرقست