دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۲۰
مولوی
من کوهم و قال من صدای یار است
من نقشم و نقشبندم آن دلدار است
چون قفل که در بانگ درآمد ز کلید
می پنداری که گفت من گفتار است