دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۰۲
مولوی
ما را بجز این زبان زبانی دگر است
جز دوزخ و فردوس مکانی دگر است
آزاده دلان زنده به جان دگرند
آن گوهر پاکشان زکانی دگر است