دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۰۱
مولوی
لطف تو جهانی و قرانی افراشت
وین تعبیه های خود به چیزی ننگاشت
یک قطره از آن آب در این بحر چکید
یگدانه ز انبار در این صحرا کاشت