دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۹۹
مولوی
گویند که عشق عاقبت تسکین است
اول شور است و عاقبت تمکین است
جانست ز آسیاش سنگ زیرین
این صورت بی قرار بالایین است