دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۹۳
مولوی
گفتی چونی بنده چنانست که هست
سودای تو بر سر است و سر بر سر دست
میگردد آن چیز بگرد سر من
نامش نتوان گفت ولیکن چه خوش است