دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۵۵
مولوی
شمشیر ازل بدست مردان خداست
گوی ابدی در خم چوگان خداست
آن تن که چو کوه طور روشن آید
نور خود از او طلب که او کان خداست