دیوان شمس - رباعیات

این ابیات، دعوتی است به سلوک درونی و گزیدن خلوت؛ آنجا که تاریکی شب، نه به معنای ظلمت، بلکه به مثابه پرده‌ای سترگ برای محفوظ ماندنِ اسرارِ عاشقانه میان سالک و حقیقت عمل می‌کند. در این فضای شاعرانه، شب زمانِ بیداری دل و خفتنِ غفلت‌زدگان است.

شاعر بر این باور است که تنها با دلی که از عشق سرشار است و دیده‌ای که از خوابِ غفلتِ دنیوی فاصله گرفته، می‌توان به تماشای جمالِ یار نشست. به عبارت دیگر، کمالِ دیدارِ معشوق در خلوتی میسر است که دستِ بیگانگان از آن کوتاه باشد.