دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۴۵
مولوی
سرسبز بود خاک که آتش یار است
خاصه خاکی که ناطق و بیدار است
این خاک ز مشاطهٔ خود بی خبر است
خوش بی خبر است از آنکه زو هشیار است