دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۳۷
مولوی
روزی ترش است و دیدهٔ ابرتر است
این گریه برای خندهٔ برگ و بر است
آن بازی کودکان و خندید نشان
از گریهٔ مادر است و قبض پدر است